“Dawno dawno temu… (choć może nie tak wcale dawno) w Akademii Weltona w stanie Vermont pracę rozpoczyna dość nietypowy nauczyciel. Jego niekonwencjonalne metody nauki są dla młodych, żądnych przygód i doświadczeń uczniów inspiracją, dzięki której “zaczną chwytać dzień”. Konserwatywna szkoła, do której uczęszczają bohaterowie oparta jest na restrykcyjnych zasadach, a do jej głównych haseł należą: tradycja, honor, dyscyplina oraz doskonałość. Przybycie jakże postępowego nauczyciela – Pana Keatinga, na zawsze odmieni podejście młodych dusz do życia, które raz zaznawszy spełnienia, nie będą się więcej godzić na odbieranie im marzeń. O tym właśnie opowiada książka oraz film pod tytułem “Stowarzyszenie Umarłych Poetów”.
My jednak nie żyjemy w Ameryce, XX wiek zostawiliśmy dawno za sobą, a naszymi poetyckimi inspiracjami nadal pozostają wybitne Polki. Tak więc my, członkowie teatru Bez Kurtyny wpadliśmy na pomysł, aby połączyć elementy współczesne z polską tradycją oraz artystycznym wyrazem i wykreować z nich przedstawienie – naszą wizję “Stowarzyszenia Umarłych Poetów”.
(Z programu spektaklu)
Scenariusz opracowała Ulka (z Marianką i Amelią), kostiumy zaprojektowała Antosia, program – Marianka, Amelia i Otylia, muzykę opracowały Marta i Zuzia, a nad reżyserią, próbami i milionem innych kwestii czuwała Otylia.
Premiera spektaklu otworzyła tegoroczny Festiwal Wyobraźni w gnieźnieńskim Centrum Kultury Scena to Dziwna.
